Μίκης Θεοδωράκης

Το 1949, στο στρατόπεδο του Μακρονήσου, στρατιώτες θάβουν έναν νεαρό μουσικό ζωντανό μέχρι τον λαιμό μέσα στην άμμο. Το μόνο του «έγκλημα» είναι ότι σκέφτεται διαφορετικά. Σαράντα χρόνια αργότερα, η μουσική του ίδιου ανθρώπου θα γεμίζει ένα αρχαίο θέατρο στην Τουρκία, με Έλληνες και Τούρκους μουσικούς να παίζουν μαζί μπροστά σε τριάντα χιλιάδες θεατές.

Ανάμεσα στα δύο, μια ζωή που αρνήθηκε να χωρέσει σε μία μόνο ταυτότητα: ο συνθέτης που έβαλε το μπουζούκι —όργανο των χασισοποτείων— να ντύσει με μουσική την υψηλή ποίηση του Γιάννη Ρίτσου· ο άνθρωπος πίσω από το «Zorba the Greek» και το συρτάκι που δεν υπήρχε πριν από την ταινία· ο στενός φίλος του δολοφονημένου βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, που ίδρυσε ένα ολόκληρο πολιτικό κίνημα στη μνήμη του· και ο εξόριστος συνθέτης που, κρυμμένος σε ένα ορεινό χωριό, ηχογράφησε κρυφά τη μουσική για την ταινία «Ζ» ενώ η δικτατορία απαγόρευε με νόμο ακόμα και να τον ακούει κανείς.

Μια ιστορία για το πώς η τέχνη και η πολιτική αντίσταση μπορούν να είναι το ίδιο πράγμα — και για το πώς ένας άνθρωπος που γνώρισε δύο στρατόπεδα βρήκε, στο τέλος, τον τρόπο να χτίσει γέφυρες αντί για τείχη.